We hebben ons met de grootste moeite losgescheurd van Cambodja. Op de laatste dag hebben we ons overgegeven aan de spa van het hotel, met een menu aan massage- en beautybehandelingen langer dan de Eifeltoren.
Je kunt hier zelfs kiezen voor de "blind massage". Een massage door een blinde. Gebaseerd op het concept dat blinden beter voelen waar de knoop wringt, zullen we maar zeggen. Bovendien een uitkomst voor mensen die hun cellulitus niet aan de buitenwereld willen tonen.
Ik vraag me echter af wat daarvan de echte toegevoegde waarde is. Is een masseuse met Parkinson niet effectiever? Of zou het niet reuze grappig zijn als er iemand met Gilles de la Tourette scheldend op je rug staat te bonken? Ik koos voor de Asian Herbal blend, met extra aandacht voor de voeten (want veel gelopen) en het hoofd (want gewoon verschrikkelijk lekker).
Deze headline komt alweer uit onze laatste bestemming: Bangkok. Gisterenmiddag ingechecked in het Lebua at State Tower. Een lid van de Small Luxery hotels of the World, dat zijn bestaansrecht vooral ontleent aan de adembenemende view over de stad, vanuit het dakrestaurant op de 64e verdieping, of zoals hieronder; vanaf ons 51 verdiepingen hoge balkonnetje. Drie uur later waren we er achter dat het bestaansrecht echt louter daaraan werd ontleend en dreigden we de receptionist met uitchecken als ze hun attitude niet per direct zouden veranderen.
Lebua scheurde ons oorverdovend uit onze gelukzalige bubbel. Om te beginnen doordat ze hier top service bedrijven van het soort: "kijk ons eens topservice bedrijven". Een soort van "biggest", "highest", "most acclaimed" lawaailuxe, waarvan we al jaren niet meer onder de indruk zijn en die ze hier zelfs tot een kunstvorm verheven hebben, waar ik uiterst allergisch voor ben.
Hoeveel man is er nodig om Captijn in de lift van Lebua te helpen? 14. Nee, geen Belgenmop of zo. Op de luttele 20 meter tussen voordeur en lift, wordt je 14 keer aangesproken, welkom geheten, bevraagd naar je bestemming en wat al niet. En dat is dan exclusief de strenge bewaker die pas de slagboom naar Colditz opent als hij met een spiegel de bodemplaat van je taxi heeft geïnspecteerd.
We zijn van de hemel in Bangkok State Prison terechtgekomen. Bewakers met oortjes op iedere 30 centimeter. Bewakers in de liften. Bewakers op iedere verdieping. Mijn God, als ik een bewakingsbedrijf had, dan wist ik het wel: op naar Bangkok! En het ergste is, dat ze je als het ware "aan elkaar doorgeven". Één stap buiten het gebaande pad (in hun definitie dan) en je hebt ze in je nek.
Als je de nota bene openstaande deur door wilt die van het hotel naar de hal van State Tower en de daar gevestigde Starbucks leidt bijvoorbeeld. No Sir, no entry. Dan moet je vervolgens dus het hotel uit, langs de slagboom met de strenge bewaker die zijn spiegeltje het liefste in je sterretje zou willen steken, 3 keer links rond het inmense gebouw, om vervolgens in precies dezelfde hal uit te komen, bij de eerder genoemde koffieboer.
Er knapte echt een bloedvat in mijn hoofd toen er drie, DRIE!!!, in paniek in mijn nek sprongen, toen we in een eerste exploiratie van het hotel het eerder genoemde dakterras aandeden en een fotootje wilden maaken van de view. No sir! Please no pictures. Privacy Policy! Maar dan wel de inhoud van je tas willen inspecteren bij binnenkomst. Hoezo privacy? Kortom: hoog tijd voor een goed gesprek met het hotelmanagement.
Het lullige is dat we ons verblijf in dit hotel, bij de firma Hotels.com, al helemaal hebben vooruitbetaald. Maar er is maar hééél weinig voor nodig om desondanks alsnog vroegtijdig te verkassen. Vooralsnog hebben we besloten om hier alleen te slapen en beoogde geneugden, inclusief ontbijt, elders in de stad op te doen.
En dat is helemaal geen straf. Gisterenavond begonnen we meteen maar goed in één van onze favoriete restaurants: The Blue Elephant. Om je vingers bij af te likken (wel alert blijven op de chilibrokken die niet van worteltjes te onderscheiden zijn).
Vandaag om d'r een beetje in te komen, als eerste het traditionele ritje langs alle Skytrain stationnetjes. Dan is de stad vanuit de lucht weer even gezien en heb je je gevoel voor richtingen en verhoudingen weer up to date.
Die Skytrain is geweldig. Want over de grond is Bangkok qua verkeer nauwelijks begaanbaar. Het aardige is, dat er aan ieder stationnetje "iets" is. Een mega mall, een paleis, de rivier... Door bij ieder stationnetje uit te stappen, doe je zo in feite heel Bangkok. Ideaal. Maar daarover binnenkort meer.
Reacties