Never a dull moment

Vakdeformatie

Zojuist kwam de Eventplanner nieuwsbrief binnen. Het online magazine voor opdrachtgevers in de evenementenbranche van onze zuiderburen, maar met veel nieuws van boven de rivieren.

Nu weet ik niet of het komt door dat we met z'n allen teveel naar reality soaps kijken of dat de media en haar afnemers om andere redenen steeds hardnekkiger de sensatiebeluste dark side van onderwerpen opzoeken, maar deze nieuwsbrief is zelfs voor vakbroeders met een sterke maag een uitdaginkje.

De koppen: "Bedrijfsfeest loopt uit de hand". "Tent stort in op festival. 1 dode, 38 gewonden". "Peter Andre valt van podium". "straffen vlotongeluk in hoger beroep". "Organisator Gay Pride afgetuigd".... God, wat hou ik van mijn vak!

Nou, u bent in ieder geval weer even bijgepraat...

Vrijdag, onderzoekdag...

Vandaag kwam NIDAP met haar jaarlijkse toonaangevende onderzoek naar zakelijke evenementen. De eerste kop die in de elektronische nieuwsbrieven verscheen: "eventmanager moet het met 20% minder doen". De strekking van de berichtgeving is dat de budgetten voor events in "bedrijven met meer dan 500 medewerkers" met dat percentage zijn teruggeschroefd.

Te zelfder tijd las ik op Marketingfacts de uitkomst van een onderzoek van Multiscope onder 961 marketeers, waarin die klassikaal aangeven, voor nu en de toekomst, het meeste verdusie te hebben in "media die persoonlijk contact mogelijk maken". Primair worden natuurlijk internet en sociale media als Twitter bedoeld, maar ook de stimulatie van mond-op-mond reclame wordt door hen belangrijk gevonden.

Wat zegt dit nu? Als je al enige tijd meeloopt dan valt op, dat budgetten voor events al jaren onder druk staan. Wat zeg ik: Decennia. Dus what's the fuzz? Dat is minstens zo inherent aan het feit dat evenementenorganisatoren er maar niet in slagen om toegevoegde waarde te verkopen die ook als waardevol wordt erkend. En tja... dan rest niets anders dan de prijsknieval.

De eerste berichtgeving over het NIDAP onderzoek is tamelijk summier. "Bedrijven met meer dan 500 medewerkers" zegt me niets. Nooit gedaan ook. Het is maar net op welke media de onderneming inzet. Noch wordt er in de artikelen verduidelijkt, over wat voor soort evenementen het gaat.

Ik kan me natuurlijk heel goed voorstellen dat er in veel bedrijven momenteel weinig te feesten valt en dat er de mening heerst om hartje "crisis" niet te uitbundig te zijn. Ik kan me zelfs voorstellen dat een deel van de gevoelde budgetdaling feitelijk onderhandelingsdruk is wanneer je 5 bureaus in een pitch een klussie voor de neus houdt. Ik kan me van alles voorstellen, maar ergens in het pand woont die marketingbaas die aan de firma Multiscope heeft aangegeven dat ie grote trek heeft in persoonlijk contact.

De vraag is dus of die behoefte voldoende bij de eventmanager bekend is, of dat de budgettenmaker wel voldoende doordrongen is van de potentie van het medium. Past hier de vraag of de evenementenbranche wel met de juiste mensen aan gene zijde praat? Misschien moeten ze wel een paar deuren verder zijn, bij marketing. En dan er dan natuurlijk niet in één adem het hele Marketing Lexicon der Nederlandse Taal er uit gillesdelatouretten, maar op basis van concrete behoeften, heel pragmatisch bewezen expertise delen.

Ik kan -om maar eens wat te noemen- aangeven wat er in de schappen gebeurt, als doelgroepers, begerenswaardige merkwaarden  fysiek via alle zintuigen, krijgen uitgeserveerd. Of hoe je op één evenement 8.000 verwarmingsketels verkoopt. Of wat de effecten zijn van internal branding op de productiviteit van medewerkers en hun bijdrage aan de tevredenheid van klanten. Waarden waar vrijwel ieder bedrijf anno 2009 graag in investeert.

Events als kostenpost of als medium van waarde? We zouden met z'n allen beter moeten weten...

Zo kan het ook...

Als je onze grijze handenwringende ministers met gereformeerde zuinigheid langs het behang van Nieuwspoort ziet schuren, prikkelbaar vermoeide politieke antwoorden formulerend, dan zinkt de moed je in de schoenen. Wat een verademing is dan om af en toe even Leno te kijken...

Pieperdepiep........ HOERA!!

Al jaren vertel ik als mensen me vragen wat ik ooit nog eens zou willen organiseren, dat ik heel graag het jubileum van het Astmafonds zou willen doen. Alleen maar om het grapje te kunnen plaatsen: Er is er een jarig. Pieperdepiep Hoeraaaa!! En nu bestaan ze dan 50 jaar. Van harte!

Oh, kom er eens kijken....

Afgelopen woensdag bemerkte ik een vreemd soort spanning in huize Captijn. Mijn lief gedroeg zich anders dan normaal. Ik was al 5 keer mijn mentale checklist afgelopen of ik misschien onbedoeld iets lulligs had gezegd of zo, maar kon niets bedenken. Het leek alsof ze iets zeggen wilde, maar haar mond stijf dicht hield.

Dat werd steeds erger tot ik te horen kreeg dat ik 's avonds mijn schoen mocht zetten. Uiteraard moest ik de Sint ook uit volle borst toezingen. Ik koos voor een eigen ad lib varatie op "Hoor wie klopt daar kinderen" ('t is de belastingdienst zeker, die meer geld wil zeker).

De volgende ochtend bleek de Sint zich op miraculeuze wijze door het buizenstelsel van de centrale verwarming te hebben gewurmd om mijn schoen te vullen met het nieuwe Playstation3 spel Motorstorm Pacific Rift. In vertwijfeling dankte ik de Sint luidruchtig: ik heb namelijk geen Playstation3. Ja, Joris -Anita's zoon- komt wel eens naar Amsterdam met zijn gameconsole om hier met ons een vuig potje te Guitar Hero'en, maarehhh....

Die avond mocht ik wéér mijn schoen zetten.  De volgende ochtend stond er een belachelijk grote doos voor de open haard (tja... deze paste echt niet door de verwarmingsbuizen) met een prachtig gedicht, waarin mijn vertwijfelde pogingen om de Blackberry Storm aan de praat te krijgen (zie onder) op de hak werden genomen. Hier was nog wat om te installeren: Jawel.... de Playstation3, inclusief maar liefst 4 spellen, waaronder het naar zeggen wereldberoemde Gran Turismo 5 Prologue.

Nu zijn we hier nogal van de HD en de Dolby 7.1. surround, dus na de aanschaf van een HDMI switcher om ook de PS3 met de enkele HDMI ingang van de 61 inch breedbeeld te verbinden, alsmede een optical kabel om het geluid op de hoogste digiteuze norm de surround processor in te jagen, werd de console wakker gemaakt en draadloos op het glasvezelnetwerk aangesloten. Man, wat een belevenis! Tot diep in de nacht hebben we op motoren rondgescheurd over de Pacific Rift en de Grand Tourist uitgehangen. En voordat we uiteindelijk naar bed gingen mocht ik alwéér mijn schoen zetten.

Vrijdagochtend trof ik een ècht wanstaltig grote doos bij de open haard. Zo groot dat hij in plaats van in pakpapier, in badlakens was gewikkeld. En dat moet je Tijger geen twee keer zeggen.....

Nadat de kat met zachte dwang en onder luid protest van haar nieuwe slaapplaats was verwijderd en de handdoeken terzijde waren geschoven, staarde ik naar het Guitar Hero World Tour pakket, bevattende: een gitaar, een microfoon en..... een drumstel! Een drummer met kleinzielige buren kun je geen groter plezier doen. Een drumkit met volumeregelaar....YESSSSS!

Op ons zaterdags boodschappenrondje hebben we ons nog een tweede gitaar aangeschaft (en 007's Quantum of Solace), om vervolgens tot laat met ons digitale bandje, de ene Rock Classic na de andere af te vinken.

En zo is de Sint dit jaar wel héél lief voor me geweest. Ik ben namelijk heel slecht in verlanglijstjes en ben in essentie al helemaal gelukkig als iemand de moeite heeft genomen om zelf iets voor me te bedenken; al is het een paar sokken. Dus afgezien van het feit dat ik dit zelf nooit had kunnen bedenken, is dit cadeau dus driedubbel raak. Dank u wel Sinterklaas!!!

Zeg... kan ik ook effe aankloppen...?

Nadat we door banken, speculanten en andere creatieve boekhouders wereldwijd de recessie in geholpen zijn, voltrekt zich een interessant fenomeen. De overheid snelt te hulp. Werden eerst de aanrichters van het kwaad met ons belastinggeld aan hun oren uit het moeras getrokken, nu klopt in rap tempo de ene na de andere industrie aan: deze week de autoboeren de leasemaatschappijen: hé Bos! Kennen we effe vangen?

De behoefte aan staatsteun groeit met de dag. De grootste gotspe tot op heden: de bank/verzekeraar die eerst hier de staatskas heeft geplunderd en nu in de VS de status van spaarbank probeert te verwerven teneinde ook daar nog een miljard uit de ruif te graaien. Ben je dan ziek in je hoofd of wat?

"Tja, we zijn een kredietintensieve branche en financieringen zijn steeds lastiger te krijgen, dus ehhh...we moeten wel bij Bos aankloppen" oreert de talking head van de Leasebranche zojuist op BNR. Ik zou zeggen: bel eens met de Rabo. Door zich muisstil te houden, stroomt er momenteel een godsvermogen aan spaargeld hun richting uit. Zelfs zo overstelpend, dat ze met de handen in het haar zitten hoe ze dat geld moeten laten renderen.  

En dat, terwijl de NVM op dezelfde zender klaagt dat mensen steeds vaker hun voorlopig koopcontract moeten ontbinden omdat ze de hypotheek niet rondkrijgen.

Het lijkt er steeds sterker op dat die financiële instellingen, banken e.d., die eerst door hun tomeloze gestuntel met ons belastinggeld moesten worden gered, nu aan hun achterdeur de hand op de knip houden en kredietaanvragen van particulieren en bedrijven moeilijker en duurder maken. En dan helpt het ook niet echt dat een kredietverzekeraar duizenden ondernemers ongevraagd en ongenuanceerd een soort van dubieuze debiteurenster op de borst plakt.

Dit spelletje was er volgens Bos toch om begonnen om het de economie weer vlot te trekken? Follow the money en met name, waar de stroom stagneert. Inderdaad. Bij wie anders dan de hoofdschuldigen van al het onheil. Spookt er dan nog zoveel narigheid door hun balansen en die van hun kredietnemers dat ze aan het hamsteren zijn geslagen in de angst dat als de afwaardeerbal echt gaat rollen ze alsnog de bok zijn? In de VS is dat de belangrijste reden waarom er slechts mondjesmaat aanspraak wordt gemaakt op het reddingsplan van 700 miljard. 

Daar gáát Bos z'n "lucratieve investering in solide bedrijven", zoals hij zijn reddingswerk aan de bevolking blijft verkopen. Vroeger lag het geld op straat. Tegenwoordig lijkt het in toenemende mate de straat niet meer te bereiken.

Men zit als een boeren moederkloek op de eieren, versteend door een steeds zichtbaarder mijnenveld van tikkende tijdbommen, waarin je het eerder fout- dan goed kan doen. Één verkeerde beweging en we schieten een economieverscheurend dominospel in waarin banken en bedrijven elkaar in ijzingwekkend tempo het faillissement in sleuren.

Maar even niet aan denken, lijkt het devies. Niet bewegen, kop in het zand en net doen of het licht aan het eind van de tunnel niet van een tegenligger afkomstig is. Misschien slepen we ons er wel doorheen. Maar niet alleen om die reden leiden onze übergraaiers nog steeds aan een oorverdovend bord voor hun kop. De 5 grootste Europese banken hebben 10 (TIEN!) miljard (MIL-JARD!) gereserveerd voor eindejaarsbonussen. En dat maakt het extra wrang voor al die gewone stervelingen, die aan hun respectievelijke hypotheekloketten hun hopes & dreams zien vervliegen. Als belastingbetaler zeg ik dan: dat soort gajes verdient maar één bonus: een standrechtelijk nekschot.

Maurice de Hond out of business

Een alleraardigst bericht op www.maurice.nl. In Businessweek het verhaal dat de werkelijk overal in de VS aanwezige winkelketen 7-Eleven, haar klanten in verkiezingstijd de keuze geeft tussen tussen een blauwe (democratische) Obama beker of een rood (republikeins) Mc Cain exemplaar om de koffie of thee in mee te nemen.

Per winkel worden de bekers geteld om vervolgens per staat, een stand uit te rekenen.

- In 2000 verkocht men 1% meer Bush bekers dan Gore bekers.
- In 2004 verkocht men 2% meer Bush bekers dan Kerry bekers. (En ook per afzonderlijke staat lag men dicht bij de uitslag per staat).

En de uitslag is op dit moment: 60% van de Obama-bekers en 40% van de McCain-bekers!

Gewoon regelmatig bij de site van 7-election kijken kijken en je weet eerder dan onze media de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen!

Als de Hema of Albert Heijn dit in Nederland gaat invoeren dan kan de Hond wel met zijn werk stoppen.

Republikeinen mazzelen met orkaan.

Wat hebben ze toch weer een Godsmazzel. Maandenlang breken ze zich het hoofd over het probleem dat George W. eigenlijk zijn gezicht niet kan vertonen op de Republikeinse Conventie. Na de chaos die hij in acht jaar heeft aangericht overstijgt zijn schoenmaat inmiddels zijn aproval rate en dat zit de bejaarde die in zijn voetsporen moet treden, behoorlijk in de weg.

Het oorspronkelijke plan was om Bush & Cheney op dag 1 van de conventie te laten optreden zodat de ganse natie hen, aan het eind er van, vergeten zou zijn. En toen stak de wind op. Een zucht van verlichting van orkaankracht ging door het rechtse kamp. "weet je wat: als we nu roepen dat de dreiging van Gustav op New Orleans belangrijker is dan partijpolitiek en we daarom het programma drastisch omgooien, dan maken we een nationale goede beurt en zijn we in één klap van die brokkenpiloten af". En aldus geschiedde. Bush & Cheney hadden hun gracieuze "way out" en de stoep voor geriatric statesman Mc Cain werd met één veeg schoongepoetst.

Maar ja.... de conventie moet wèl met alternatieve sprekers gevuld. Vanmiddag ontving ik het nieuwe programma:

Republican Convention Schedule 

2008 GOP NATIONAL CONVENTION SCHEDULE OF EVENTS - DAY ONE

7:00 pm – Ceremonial burning of the U.S. Constitution

7:15 pm – Spiritual Medium Sylvia Browne performs psychic séance in desperate attempt to raise Ronald Reagan from the grave

7:35 pm – "The Pleasures of Adultery" - with Newt Gingrich & Rudy Giuliani

8:05 pm – Gay sex party in Men's Restroom hosted by Senator Larry Craig

8:35 pm - Transvestite Ann Coulter – "My Life as a Man"

8:55 pm – Live satellite feed from Federal Prison – Ohio Rep. Bob Ney

9:05 pm – Guest speaker ex-Florida Congressman Mark Foley " Joys with Young Boys"

9:25 pm – Oliver North – " Iran is Evil, but I sold them weapons anyway"

9:40 pm – Bill O' Reilly – " The costs of sexual harassment and phone sex with employees"

10:00 pm – Gay sex party in Men's Room hosted by Ken Mehlman and Geraldo Rivera

10:25 pm – Check John McCain to see if he's still breathing and if his adult diaper needs changed.

10:35 pm – N.R.A. President hosts an assault riffle target practice on Gays and Mexicans.

10:45 pm - Call emergency squad after a drunken Dick Cheney accidentally shoots his friend in the face.

11:00 pm – President Bush performs his hilarious comedy routine where he looks for Iraq's fictitious WMD's under guests tables.

11:15 pm – Governor Mike Huckabee does his famous uncanny imitation of Gomer Pyle.

11:20 pm – Group intervention to get Rush Limbaugh back into drug rehab

11: 45 pm – Go up on rooftop and throw rocks down at homeless Vets sleeping in alley.

12:00 am – Live satellite feed from Federal Prison – California Congressman Randy "Duke" Cunningham

12:20 am – Convicted felon/Fox News analyst G. Gordon Liddy – Lock picking secrets

12: 40 am – Guest speakers Donald Rumsfeld and Paul Wolfowitz – "How to lie your Country into a War"

1:00 am – Former House Majority Leader Tom DeLay – "Tips on Money Laundering"

1:15 am – Hookers arrive for after party

Grappenmakers van Gene Zijde

Tot mijn diepe schande stond het vorige berichtje al weer veuls te lang boven aan. Maar ja, regelmatige lezers kennen inmiddels het klappen van de zweep: dit blog houdt verband met mijn dull moments, maar als die er niet zijn....tja.

Ik onderhoud namelijk een zeer bijzondere relatie met de Voorzienigheid moet u weten. Ze houden daar nogal van een geintje en ik heb inmiddels onweerlegbaar bewijs, dat als men door de vrijdagmiddagborrel in een iets te jolige bui bespreekt wie ze nog even voor het weekend in de gordijnen zullen jagen, mijn naam met grote regelmaat door de kroeg schalt. Ze weten inmmers dat ik niet zo snel in de gordijnen te krijgen ben, dus hebben zij hun lolletje en weten ze dat ik er niet ècht van ondersteboven ga. Voorbeeldje?

Vaste lezers weten dat ik zo af en toe een reisje maak. Er is inmiddels een statistiek dat we, op het moment dat ik bij een luchtvaartmaatschappij of hotel op OK klik, bedolven worden onder nieuwe aanvragen of projecten. Inmiddels is die statistiek zo solide, dat ik in slappe periodes geen extra new business effort lever, maar juist een vakantie plan. En ja hoor....

Terwijl u op vakantie was (ik had in juni al mijn New Yorktripje gehad) en ik hier naar het iets te fletse en veels te frisse zwerk staarde, leek het wel een goed plan om eind september nog even weekje zon op de botten te boeken. Vliegtickets OK. Huurauto OK. Hotel OK. Duikarrangementen, resto's OK OK (behalve El Bulli dan...).

TRINGGGGGGG! Binnen 48 uur meldden zich 5 nieuwe opdrachtgevers die allen nog voor 25 september geschoren wensten te worden. En dan hebben we het niet over lullige opdrachtjes. Dan hebben we het over projecten voor prominente merken, waarvan alleen al de normale conceptuele doorlooptijden langer zijn dan de beschikbare tijd.

Aan Gene Zijde kijken ze dan wat sip in het glas als ze zien hoe daarmee wordt omgegaan: mouwen opstropen, steigerend te paard en 600% gáán met dat ding. Strak plannen, weekends en nachten door en presenteren alsof er niets aan de hand is. Hun wraak kwam in de gedaante van een bedrijf waar we al sinds 1992 voor werken en waarmee het de laatste jaren een tikje rustig was geweest.

Op 6 augustus werd ik gebeld of ik de volgende dag wilde komen voor een briefing voor iets dat het bedrijf het komende half jaar volledig zou beheersen en waarvan de aftrap op 29 augustus zou moeten plaatsvinden. Ter plaatse bleek dat men de woensdag daaropvolgend -in feite 3 werkdagen later- de presentatie verwachtte. En dat op basis van de meest summiere briefing uit mijn carrière, omdat de feitelijke plannen van alle betrokken afdelingen van dat bedrijf ook nog in de grondverf stonden. En oh ja..... men had de vraag ook nog een ander bureau neergelegd. Ik hoorde de kroeg aan gene zijde brullen: "Hier Captijn....Eat This!"

In een normale situatie (maar ja, wat is tegenwoordig nog normaal?) had ik de aanvrager vriendelijk bedankt voor de eer en uitgelegd dat men wel over erg stalen zenuwen moest beschikken om voor zoiets cruciaals pas pak 'm beet 14 dagen vooraf na te gaan denken en dan ook nog een competitie te organiseren. Maar dit specifieke bedrijf heeft een heel warm plekje in mijn hart en kan een enorme pot bij me breken.

En zo stapte ik woensdag jongstleden met een haarscherpe strategie, een volledig geproduceerd concept, kartonnen, een volledige begroting én wallen ter grootte van de Deltawerken hun burelen binnen. Het andere bureau zou die middag presenteren. Donderdagochtend zou de beslissing vallen. Ik hoorde gene zijde binnensmonds vloeken: "flikt ie het murmeldemurmel WEER! Wat doen we nu?".

Men koos voor het volgende scenario: Donderdagochtend bleef het stil. Donderdagmiddag bleef het stil. Eind van de dag kreeg ik een mail dat het andere bureau was gevraagd om nog wat aanvullingen te leveren, zodat de beslissing tot vrijdagmorgen was uitgesteld. Ja, de Voorzienigheid greep naar zware middelen. Want voor mij is een pitch en pitch. Je mag toch minstens voor je nauwelijks declarabele inspannning verwachten dat partijen aan gelijke voorwaarden en kansen worden onderworpen. Als één partij laat zien dat ze het wèl in drie dagen krachtig en volledig kunnen, dan lijkt het me duidelijk.

Maar zoals gezegd, dit bedrijf kan een potje bij me breken en wat maakt uiteindelijk één dagje extra uit. Als het tenminste bij één dagje zou zijn gebleven. Vrijdagochtend bleef het wederom oorverdovend stil. Vrijdagmiddag ook. Dus zelf maar weer eens in de telefoon geklommen. "Nee, van het andere bureau was nog geen reactie ontvangen"....."Tja, het begon nu inderdaad wel een beetje gênant te worden"...."Nee vanmiddag verwachtten we geen beslissing meer"......

Zoals de klusjesman van het OM de kans kreeg om zijn alibi drie keer bij te stellen, zo kreeg het andere bureau even onaanvaardbaar extra ruimte om alsnog volledig te zijn. Maar los daarvan, indien men na dit weekend gaat beslissen, resten er nog pak  'm beet 10 werkdagen om een site te ontwerpen en in de lucht te brengen, posters en "iets voor op 1.200 bureaus" te produceren en distribueren en een event neer te zetten. En ze knipperen niet eens met hun ogen!

Alle normen, waarden en ervaringen die ik in mijn inmiddels twintigjarige carrière heb opgedaan schudden op hun grondvesten. Is dit waar onze prachtbranche inmiddels naar afglijdt? Of kan de Voorzieningheid niet tegen zijn verlies? Willen ze me ècht in de gordijnen hebben? Dan moet er maandag het bericht komen dat men voor het andere bureau gekozen heeft.

Naschrift: Het zijn de gordijnen geworden. 

Uiteindelijk op dinsdagochtend kwam de afwijzing en de bijpassende motivatie. Men had uit onze overcomplete presentatie geconcludeerd dat we wel heel goed -en dus aanzienlijk beter dan het andere bureau- waren ingevoerd in de materie. Rationeel zou je dan zeggen dat dat positief is. Maar niet in het politieke klimaat van deze onderneming.

Wij hadden onszelf -er werd nog net niet "onrechtmatig" aan toegevoegd- een "informatievoorsprong" toegeeigend door ter voorbereiding van ons plan even contact te zoeken met de afdeling marketing van het bewuste bedrijf (mensen waarmee we overigens pas 20 jaar samenwerken). En omdat het andere bureau dat niet had gedaan, werd het extra tijd en een duwtje in de rug gegund om alsnog bij te krabbelen. Tja, dan lul je niet meer. Dan past alleen stille verbijstering. En een bonnetje uiteraard. Want als je anno 2008 zelfs niet meer mag vertrouwen op het principe "gelijke voorwaarden, gelijke kansen" vervalt iedere reden om een team van 5 man voor niks van hun weekend en nachtrust te beroven. 

De weekendlectuur.

Een van de grote genoegens van het weekend is een luie leessessie met veel espresso, fruitsalade en vers gebakken Parijse roombotercroissants waarvan er met regelmaat een zak ongebakken bevroren exemplaren van een knappend vers bakkertje in de lichtstad, zo mijn vriezer in vliegt.

De stapel bladen die door de week de strijd om de aandacht verloor, krijgt dan voor een uur of twee, de volle attentie in Huize Captijn. Niet in de laatste plaats van de poezen, die niets liever doen dan zich eens lui uitvleien op de vers opengeslagen krant waarin je net begonnen was.

Dat is zo'n moment waarop je door de ramen van je doordeweekse koninkrijkje tuurt en met verbazing en niet zelden verbijstering, een blik werpt op de wereld daar omheen. Het resultaat: bergen inpiratie voor een blogje.

Neem nu zo'n Wilders. Zo langzamerhand gijzelt deze grappenmaker onze complete natie met zijn aangekondigde filmpje. Tot in de sloppen en stegen van Kandahar wordt er inmiddels om zijn hoofd geschreeuwd en met sancties gedreigd. Een nationale sportploeg dat in die contreien een wedstrijdje gaat spelen, overweegt zelfs serieus om de officiële Nederandse kostuums thuis te laten, want je weet maar nooit... Onze hoofd geitenbreier JP reist jammerend Europa af om bescherming te zoeken bij de sterkere jongetjes uit de klas, onderwijl nog één keer uitleggend hoe wij in Nederland omgaan met normen en waarden m.b.t. de vrijheid van meningsuiting. Iedereen die enig belang heeft in de Arabische wereld, zweeft met ingehouden adem en samengeknepen billen tussen angst en vrees voor de gevolgen van publicatie.

En Wilders? Die zit lui achterover en geniet. Hij weet inmiddels dat het dreigen met die film, minstens zo effectief als de daadwerkelijke release. Hij weigert iedere preview. Zelfs aan -nota bene- de Moslim Omroep, die het rolprentje onder die voor de hand liggende conditie beloofde uit te zenden. Hij bedient zich daarmee van precies dezelfde technieken als de terroristen aan de overkant. Dreigen met een "aanslag" levert immers met veel minder moeite, veel meer rendement dan de daadwerkelijke daad. Hij hoeft allen maar zijn voornemen tot openbaarmaking te blijven communiceren om de pleuris te laten escaleren, om vervolgens vanuit de veiligheid die de Staat der Nederlanden hem biedt, hoofdschuddend, met een: "walgelijk...zie je wel" te reageren op hetgeen hij uitlokt.

Maar met welk concreet nationaal nut? Met z'n kop op CNN en zijn brandende evenbeeld aan de hoogste lantarenpaal in Kaboul, heeft Wilders slechts onderstreept dat er -naast hele volksstammen van aardige, vredelievende moslims, ook een groep lichtontvlambare middeleeuwse mafkezen op deze aardbol rondloopt die te vuur en te zwaard op alles bijt. Of we dat na de cartoon affaire nog niet wisten. Wilders trekt belletje en verschuilt zich dan weer snel achter zijn veiligheidscordon. Hij zaait zo om discutabele redenen woede, verdeeldheid en angst en bijt onderwijl snoeihard de hand die hem voedt en beschermt.

En natuuurlijk hebben alle voorstanders van zelfs de meest extreme vormen van vrijheid van meningsuiting gelijk. Wilders film moet kunnen. Mein Kampf moet kunnen. De Paus in satirische programma's belachelijk maken moet kunnen. Alles in ons ruggemerg verweekte polderlandschapje moet kunnen. Maar er is naar mijn smaak een groot verschil tussen vrijheid van meningsuiting en deze terroristische tactiek.

Kijk, dat Larry Flint tijdens de geruchtmakende processen in de VS, het recht op vrijheid van meningsuiting aanvoerde om zijn Penthouse op de markt te houden, werd ook door velen verketterd. Het kostte hem zelfs zijn benen. Maar hij dwong de rest van de natie nimmer om in zijn publicaties te poseren. Wilders doet dat in feite wel. 

Ik bedoel dit: wij geven deze meneer zijn platform en beschermen hem. We leggen hem geen strobreed in de weg om met zijn filmpje een enorme schade aan te richten. We laten ons inmiddels als natie gijzelen tot op het niveau dat een sportkluppie zijn blazertje thuis laat. Zijn we nu helemaal van de pot gerukt?

Wilders heeft er baat bij om de release van zijn film -if any- zo lang mogelijk uit te stellen. Het lijkt inmiddels wel de Grote Donor Show en is het slechts wachten op het moment dat hij op BNN aankondigt dat er toch geen nier is weg te geven. Maar als hij de film ècht wil publiceren, dan lijkt het me niet meer dan redelijk dat hij het exerceren van zijn vrijheid van meningsuiting ook niet verder uitstelt. Als het moet is dat filmpje binnen een half uur het internet over. Blijft hij weigeren dan zou ik zeggen: met gijzelnemers wordt niet onderhandeld. Misschien moesten we om te beginnen zijn bewaking maar eens een tijdje opheffen.

NASCHRIFT 28 maart 2008

Nou, Fitna is een feit. De politiek reageert koel, de pers in haar bloeddorst welhaast teleurgesteld en de gemiddelde moslim vooralsnog schouder ophalend. Een typisch gevalletje van "over promise under score", waarbij de vooraf gecreërde verwachting in geen verhouding staat tot het eindresultaat.

Fitna blijkt een natte wind. Een stukje huisvlijt dat iedere boerenl.l met een oostwaards gerichte satellietschotel en een harddiscrecorder zelf dagelijks van Al Qaeda TV zou kunnen plukken. Home made knip en plakwerk van bekende beelden over oud nieuws met hier en daar charmante foutjes als foto's van rappers waar Nederextremen worden bedoeld en foto's van een religieus feestje die kindermishandeling moeten voorstellen.

Toch heeft Wilders in ieder geval één persoon in de gordijnen gekregen: De maker van de gebruikte cartoon bij wie hij verzuimd heeft de gebruiksrechten te regelen. Dom amateuristisch broddelwerk dus. Zo dom dat ik me niet voor kan stellen dat hij daarmee in Nederland zijn beoogde resultaat haalt.