Never a dull moment

Een Prisoners Dilemma

In heel Europa gaan stemmen op om de event industrie drastisch te hervormen. Zo groeit er een Europese community onder de noemer: “7C Manifesto”. Tijdens de eerste internationale ROI conventie in Luxemburg geïnspireerd door Christian Seidenstücker, de Europese voorman van ISIS. 7 begrippen met een “C”, die de toekomst van ons prachtvak gaan maken of breken: Change, Content, Creativity, Credibility, Connectivity, Cooperation and Cost- effectiveness.

Positieve signalen van internationale eventprofessionals die de verhalen over die kl**eklanten, die k** bureaus waarvan er altijd wel eentje onder de prijs duikt, die leveranciers die steeds meer het bureau lijken te vervangen en dat dubbeltje waarvoor je kunt doodvallen spuugzat zijn en zich weigeren te conformeren aan die slachtbankelijke berusting in het feit dat de wereld is veranderd en dat de economie de boosdoener is. What can you do?

Mijn stelling is: SAMEN een heleboel! Dat de economie wellicht als katalysator mag worden aangemerkt is evident, maar de feitelijke oorzaak voor de huidige marktverhoudingen is een andere: de hele waardeketen in ons vak staat compleet uit het lood.

De Waardeketen.
Die begint bij de CFO van een onderneming die vandaag de dag een solide, rationele reden moet hebben om de handtekening te zetten onder de “investering” in een evenementenbudget. Marketeers en event managers moeten hem/haar van die reden overtuigen. Het is zowel aan opleiders, als de event industrie, om daarvoor de argumenten én de bewijslast aan te dragen.

In de maand waarin zowel het bericht kwam dat een prominente eventmanager, door haar werkgever, wegens overcompleet aan de dijk is gezet en een 3-voudig Gouden Giraffe winnaar is omgewaaid omdat die zijn enorme toegevoegde waarde niet meer kon verkopen, is de vraag meer dan relevant: waarom slagen we er maar niet in om de ROI (lees: harde waarde) van ons medium aan te tonen?  

Het enige medium dat alle zintuigen fysiek ter beschikking heeft om bij doelgroepen van “nee”, “ja” te maken. Om hen relevant en fysiek te binden aan merken, aan werkgevers, aan producten en aan communities.  Misschien wel het sociaalste aller social media, die uiteindelijk toch ergens fysiek “aan land” moeten komen. Het medium als een multi-zintuiglijke supermarkt. Waarin mensen worden verleid om aan de kassa te komen met een karretje dat net even voller is dan dat ze vooraf hadden bedacht.  Nauwkeurig inzetbaar. Met prognosticeerbaar, bestuurbaar en keihard resultaat.

Hoewel de mechanieken daarvan reeds in 1956 (wanneer?? NEGENTIENZESENVIJFTIG!!) zijn gepubliceerd, wordt daaraan in die inmiddels belachelijke hoeveelheid tot glimmens toe opgepoetste Event Management opleidingen, nauwelijks tot geen aandacht besteed. Van HBO tot ROC: alle managen ze het (organisatie) proces en niet het resultaat. En de buitengewoon zinvolle cursussen van Elling Hamso’s European ROI Institute, worden in Nederland slechts bedroevend mondjesmaat door  eventprofessionals gevolgd.

De eerste columns over de vraag of evenementen nu een kostenpost zijn of een zinnige investering van bedrijven in hard rendement, dateren uit het begin van de jaren negentig van de vorige eeuw. De ironie is, dat ons krachtige medium ruim 20 jaar later, nog steeds bij het eerste zuchtje economische tegenwind, door de gemiddelde CFO als eerste uit de begroting wordt geschrapt. Wie zijn waarde niet kan aantonen, krijgt geen geld. En geef ze eens ongelijk!

In plaats van SAMEN, met de hele keten, de harde waarde van ons prachtmedium te optimaliseren –zoals dat bijvoorbeeld in de VS gebeurt-  dwingen we elkaar vandaag de dag, om steeds meer voor steeds minder te leveren. We vervangen inmiddels zelfs gespecialiseerde waardeleveranciers als –ik noem maar wat- de professionele fotograaf voor de vriend van de juffrouw van de kantine, die ook een leuke camera heeft.

“Cutting corners” is de oplossing niet. De waardevolle ambachten om zeep helpen waarop onze industrie is groot geworden, evenmin. Procesverantwoordelijken mogen dan menen –of als opportunistische onderhandelingstechniek stellen- dat een vliegtuig met één vleugel ook wel zal vliegen, maar iedere weldenkende resultaatdenker weet dat een dergelijk vliegtuig alleen maar omlaag kan spiralen. En dat is precies waar onze industrie harder dan ooit voor moet waken.

De oplossing

Één ding is zeker: het is hoog tijd dat we oude conventies overboord zetten en dat we de waardeketen opnieuw laden. We moeten eindelijk eens gaan uitdragen dat de bijdrage van ons medium aan (het doel) brand experience, customer loyalty, internal branding of sales promotion –om er maar eens vier te noemen- veel substantiëler is dan louter aan (het middel) een beetje creativiteit en een vlekkeloze organisatie. Die traditionele sleutel tot de relatie tussen opdrachtgevers en leveranciers is al lang niet meer onderscheidend en binnen het overstelpende aanbod, als commodity, aan prijsval onderhevig. En dat maakt ons aller werk er niet zinvoller op, laat staan leuker.

Want zeg nu zelf: waarmee ga je als eventmanager liever naar je baas? “We hebben zonder al te veel kleerscheuren weer een kunstje voor weinig geflikt” of “kijk eens baas, ik heb 9.000 verwarmingsketels voor je verkocht”. Of als bureau: “wij zijn heus waar heel goed in organiseren en dat doen we nu voor nog minder” of “wat is het je waard als ik je help om je doelen naar maximaal snoeihard resultaat te brengen”.

Hoe leuk en zinnig we ons prachtvak maken heeft niets met de economie te maken, maar met onze eigen instelling en keuze. Maar dan moeten we af van het prisoners dilemma, waarin iedereen steeds krampachtiger voor zichzelf de uitgang uit het cachot probeert te vinden. Het dilemma is namelijk dat we dat alleen SAMEN kunnen.

SAMEN zijn we verantwoordelijk voor de gezonde toekomst van onze industrie en iedereen die daarin zijn inspiratie en transpiratie steekt. De tijd om onze façades en ego’s te laten varen en alleen aan ons eigen belang te denken is nu. Kruip bij elkaar. Klanten en bureaus. Sluit je aan bij het 7C Manifesto of kom met je eigen initiatief. Misschien is het wel tijd voor een nationaal  debat om met elkaar –niemand uitgezonderd- tot die nieuwe waardeketen te komen. Ik wil me daar vol voor inzetten. Jij ook? Reageren kan hieronder…

Alliance Summer Tasting 2011

 
Een vast uitstapje is de jaarlijkse Summer Tasting die de Alliance Gastronomique in mijn achtertuin, bij Strand Zuid, organiseert.  Lekker bijlullen met restaurateurs en chefs van bevriende knaaghuizen en snoepen van de amuses die ze daar in grote hoeveelheden staan uit te venten. 

Vanmorgen hebben we met stijf samengeknepen billen aan buienradar gekluisterd gezeten. Af en toe een schuin oog werpend op de haakse regen die maar van geen ophouden wist.  In de zon is Strand Zuid heerlijk, maar onder deze condities trekt het vocht alleen al bij de gedachte aan die natte dampende houten keet richting klokkenspel. 

 
“Zullen we wel” won het uiteindelijk van “zullen we niet”, want de Summer Tasting is een sympathiek evenement. Het is leuk en inspirerend om begenadigde kokkies buiten hun geconditioneerde biotoop aan het werk te zien en zeg nu zelf: als zij dit hondenweer voor hun klanten willen doorstaan, dan moet je op z’n minst solidair zijn. 

 
Bij aankomst bleken er meer op die gedachte gekomen te zijn. Hockey en  golf waren natuurlijk afgelast, dus had zich voor de deur een rij van jewelste gevormd. We deden er twintig minuten over om binnen te komen. Die rij wurmde zich vervolgens als een rups door de nauwe overkapte doorgangen van het evenement, zodat we uiteindelijk meer ruggen en koppen, dan voedsel of bekenden hebben gezien. 

 
Wat opviel was het hoge percentage twintigers. Dat is goed, want als de Alliance de jeugd heeft, dan heeft ze toekomst.  Je kunt bovendien niet vroeg genoeg aan de ontwikkeling van je palet gaan werken, dus applaudisseer ik voor alle studenten die hun zakgeld aan goed voer besteden in plaats van aan schraal bier en geestverruimende kruidensigaretjes.  

Mannen van de wereld in een van pa geleend colbert. Onwennig rukkend aan een van hem achterover gedrukte Monte Cristo VSOP Turbo 2, alsof er fellatio bedreven werd met een opgerolde zaterdag Telegraaf. 

 
Wat voorts opviel was de trend om zoveel mogelijk smaken en texturen in één hapje te combineren. Dat dwingt je er toe om zo’n amuse in één keer in het ruim te kiepen, om te doorwrochten wat de maker met zijn creatie bedoelt. En daar ging het dit jaar mis. 

Nogal wat amuses waren op papier indrukwekkender dan in de mond. Zelfs in een getraind exemplaar smaken 4 bereidingen van komkommer als microgarnituur bij een frummeltje hoofdingrediënt als…. nou ja, komkommer.

Knap gemaakt, maar toch een beetje effectloos culinair gegillesdelatourette. Over vrijwel de hele linie zou aandacht voor een iets hogere smaak meer voor de mondbeleving gedaan hebben. Voor ons deden de wat "simpelere" amuses het gewoon het beste. De heerlijke kalfswang van de Hamert bijvoorbeeld, of de Echoput, waar we toch echt weer eens heen moeten als de rest net zo lekker is als hun bonbon van duif.

 
Waar bij vorige edities niet aan een schuimpje van het een of het ander te ontkomen was, leek het verplichte ingrediënt dit jaar: een “sorbetje van”. En als je zo’n hapje dan in één keer inbrengt, gieren de vullingen al ijskoud uit je kiezen voordat de smaken van de creatie tot hun recht kunnen komen. Zonde. 

 
Wat ik echter als belangrijkste aandachtpuntje voor de organisatie zie, is het gegeven dat je als non-alcoholist niet echt lol hebt op de Summer Tasting. Terwijl Moët bij de ingang al met de bubbels klaar staat onder de toepasselijke *kuch* slogan “Proef de Zomer” en diverse wijnkopers hun assortiment te proef aanbieden, moest ik het ook dit jaar weer doen met de geheel vrije keuze uit Spa rood of Spa blauw.  

Waar zijn de fruitpersers? Waar is meneer Fever-Tree, wiens goddelijke organische Tonic op de kaart van menig sterrenrestaurant prijkt? Waar is desnoods Coca Cola met een genereuze voorraad Light ?

 
We waren wat eerder thuis dan gewoonlijk, dit jaar. Dit was niet helemaal onze editie. Te veel mensen in een te nauwe contour. En vooral te veel mensen die zich gedroegen, alsof ze tijdens de dwaze dagen van de Bijenkorf met z’n allen aan dezelfde onderbroek stonden te rukken. 

Morgen de gala première van El Bulli The Movie in Tuschinski. Met 5 Bulli “taste-a-likes” door Nederlandse Topchefs en de film natuurlijk. Hoop dat het er daar wat rustiger aan toe gaat. Anders wordt het toch een voortreffelijk vlaams frietje aan de overkant en zien we de film wel een keer op DVD.

De Waan

 
Ik zag eens een adembenemend experiment van econoom Rick van der Ploeg. Hij zette een glas ranja met twee rietjes op tafel en vroeg steeds 2 willekeurige personen om de beurt een slok te nemen tot het glas leeg is. Naar mate de hoeveelheid limonade slonk, bleek werkelijk iedereen snellere én gulziger slokken te gaan nemen.

Aan dat experiment denk ik tegenwoordig regelmatig als ik naar de wereld staar. We hebben zo lang, zo onverantwoordelijk  fanatiek aan het rietje gezogen dat we weten wat er nu te wachten staat. Wat mij fascineert is dat we de waan blijven voeden dat we best nog wel kunnen blijven drinken.

De verlaging van de kredietwaardigheid van de Verenigde Staten door Standards &Poor’s komt als zo’n enorme “shock”, dat de hele wereld op deze zondag met zijn vingers in z’n oren zit hoe de beurzen morgen zullen reageren (behalve onze premier. Die staat gewoon gezellig uit z’n kredietplafonnetje te gaan op Lowlands). Hoezo shock? Het glas is daar al sinds 2000 leeg.

“Waarom nemen we S&P zo serieus?” twitterde Diederik Samsom  -zelfbenoemd “rode architect” en één van onze meest bekwááááme politici (vrij naar Wim Kan)-  “Ze zaten ernaast met de hypotheken, Lehman, en IJsland. Ze zitten er nu ook 2 biljoen naast met de VS-schuld”.

Da’s nu precies wat ik met waan bedoel: het valt wel mee, de boodschapper heeft z’n huiswerk slecht gemaakt. Nee droplul, het glas is gewoon leeg en de poep is supersonisch op weg naar de ventilator. Net als bij Lehman, Icesave, in onze Europese knoflookstaten, Japan en daarmee in de rest van de wereld. De keuze lijkt slechts een oorverdovende of een gewone harde landing.

Is dat erg? Nou ja, een onverdoofde wortelkanaalbehandeling is leuker. Maar als we dit varkentje dan toch globaal moeten wassen, dan kunnen we onze energie net zo goed investeren in een nieuw glas ranja met een andere verdelingsmethode.

Ik ben geen econoom, maar dat hoef je met een beetje gezond verstand ook niet te zijn om als uitgangspunt te nemen dat er in een duurzaam systeem geen plaats is voor krachtenvelden –politiek en economisch- die hun persoonlijke en maatschappelijke prioriteiten in de verkeerde volgorde zetten.

Verzekeraars slopen Spoedeisende hulp

 
<sub>Je hebt van die berichten die bij voorkeur worden gelanceerd als de ene helft van Nederland in het wild water paradijs van Center Parcs dobbert en de andere helft het BBQ carbon van zijn verder nog volstrekt rauwe drumstick staat te krabben.

Nota bene op eerste paasdag werd zo uit de mondhoek gefrummeld dat het aantal centra voor spoedeisende hulp in Nederland met gemak van 105 naar 47 zou kunnen worden teruggebracht, als we er genoegen mee nemen dat de maximale reistijd van de ambulance zou worden opgerekt naar 45 minuten. Dat scheelt de "premiebetaler" namelijk 260 miljoen euro op jaarbasis. Daarmee zou de zorg ook beter worden, want de overgebleven EHBO's zouden zo meer specialisten kunnen aantrekken.</sub>

_{Iedereen die ooit een familielid verloren is aan een inadequate reactie van doktersdiensten of 112, zijn kind een frituurpan van het fornuis heeft zien trekken, of simpelweg een beetje logisch nadenkt ziet de onzinnigheid van die redenatie. Sneller is beter, goedkoper nooit. En hoe gaan die 47 EHBO's de stroom van die 105 verwerken? 's Avonds en in het weekend lopen de wachttijden daar nu al flink op.}

_{Volgens onze excellente rekenmeesters wordt de huidige drukte op de spoedeisende hulp vooral veroorzaakt door "onterechte zelfverwijzers". "Kijk maar wat er gebeurde tijdens de Mexicaanse griep epidemie" is hun argument. Al die mensen hadden gewoon de doktersdienst kunnen bellen".}

<sub>Ja dááág! Eerst een verkoudheidje opkloppen tot een soort van Ebola en het dan raar vinden dat iedereen met een verstopte neus, met de doodsangst in de ogen naar de EHBO racet omdat de doktersdienst adviseert om het nog een dagje aan te kijken?

In dat kader over besparen gesproken: hoe is het ooit afgelopen met die voor 300 miljoen in de haast geproduceerde vaccins? Hebben we daar nu al in een donker Afrikaans land mee opgezadeld of zijn ze inmiddels gewoon stilzwijgend vernietigd?

 
De toenemende rol van verzekeraars maakt me afwisselend bezorgd en boos. Deze iconen van de Zombie economie (zie Society 3.0 van Ronald van de Hoff) brachten ons niet alleen de "kleine lettertjes" en de woekerpolis, maar bepalen ook steeds nadrukkelijker wat goed voor ons is.

De eerste Amerikaanse toestanden -daar is zorg inmiddels geheel financieel gedreven en daardoor onbetaalbaar en voor velen onbereikbaar- zijn inmiddels hier. De hele zorgketen is gulzig en patiënten zijn de bok. Reumapatiënten bijvoorbeeld, hebben veel baat bij TNF Alfablokkers maar die worden te duur geacht. U neemt maar een Sinasprilletje. Tot ziens...

Als we werkelijk willen bezuinigen in de zorg is het heel simpel. Schrap in ieder instituut minmaal 2 management lagen, verlicht de red tape voor zorgverleners en ban de zwendel binnen onze hele zorgketen te vuur en te zwaard uit.

Mijn meisje krijgt bijvoorbeeld binnen haar praktijk steeds meer ouderen die door hun huisarts als diabetici zijn gediagnosticeerd, maar die geen enkele medicatie krijgen. De huisarts krijgt namelijk geld voor iedereen die hij als suikerpatiënt behandelt.

De situatie in verpleeghuizen is inmiddels schrijnend. Terwijl de kantoren van hun directeuren steeds groter en luxer worden, moeten de bewoners het doen met steeds minder aandacht en zorg. Professionals worden massaal vervangen door Stagiaires. 

Ik heb er voorts al 3 apotheken op betrapt dat ze zelf generieke medicijnen uit het buitenland importeren (Italiaanse en Poolse bijsluiters), maar die als premium A merk bij de verzekeraar declareren. In Spanje koop je precies de zelfde medicijnen voor een fractie van de Nederlandse prijs (ook Europa). En zo gaat het door en door.</sub>

_{Nee, wij weten het beste wat goed voor de "premiebetaler" is. De kosten opjagen en het systeem uithollen. Ik noem het een misdaad tegen de menselijkheid.}

 

 

Ode aan een aimabele vakman.

 
Dit is een ode aan een man, aan wiens wezen het DNA van sociale media lijkt te zijn ontleend. Een bijzonder mens die dagelijks zijn drive en passie, maar ook zijn  twijfel en onzekerheden met de wereld deelt. Een media-omnivoor met vele  talenten; hij schrijft long en short copy, fotografeert, filmt, blogt  en twittert  tamelijk invloedrijk en is ondanks dat toch zo ontwapenend  aimabel  gebleven. Dit is een ode aan Henkjan Winkeldermaat.

Vaak na een middernachtelijke realisatie van het bonte patchwork van projecten in zijn agenda, deelt hij via zijn eigen sociale mediastelsel nog wel eens de  worsteling met zijn existentiële sleutelvraag: "wat ben ik nu eigenlijk".

Eindredacteur?, Journalist?  Ondernemer nieuwe media? Verhalenverteller?   Cameraman-slash-fotograaf? Hij probeert dan te kiezen, maar kan dat niet.

En dat vind ik nou mooi. Ik bewonder zijn gulzigheid om bij ieder type project steigerend te paard te gaan onder een in kapitalen getwitterd: "JOEHOE... WE GAAN KNALLÛHH!!". En dat maakt Punkmedia's Henkjan Winkeldermaat tot een verademing om mee samen te werken. U zou het zelf ook eens moeten doen. Los van het feit dat het één van de aardigste en authentiekste mensen is die ik ken -en een keiharde leergierige werker bovendien- is het is een multitalent, die ongeacht het type opdracht altijd een topprestatie levert.

Prince zong ooit: "when I want sax, I call Candi", doelend op de orale capaciteiten van mejuffrouw Dulfer Jr. Voor mij geldt hetzelfde voor Henkjan: "when it has to be funk, I rely on Punk".

Ik hoop dus dat jij jouw gulzigheid zal kunnen handhaven. Haal er uit wat er in zit mattie! Niet kiezen, blijven knallûhh. Je doet het geweldig!

Een fan.

 

 

Discussieer mee: Het ambacht moet terug!

 
Het onderwerp kwam organisch bovendrijven tijdens ons beroemde periodieke  "blogballetje" in het Kalfje. Vanwege de vakantie had die overigens meer weg van een bijbal, met slechts HenkJan Winkeldermaat (Punkmedia), Erik Kuperus (MIER) en ondertekende.

Erik vertelde de ene na de andere annecdote over de doldwaze avonturen die hij vanwege zijn improv optredens met organisatiebureaus en corporate opdrachtgevers "in het land" beleeft. De rode draad door zijn met ijskoude pilsners en gloeiende ballen weggespoelde verhalen: het hyperende leger "organisatoren, marketing- medewerkers en PR functionarissen", niet zelden met de air van een DGA, zonder enige bespeurbare inhoudelijke skills of visie.

Dat leidde tot de mijmering, waar in de maatschappij van vandaag de "ambachtslieden" gebleven zijn. Mensen die niet louter denken in Excelbegrippen als "kostenreductie" en "winstoptimalisatie", maar die vooreerst alle ambachtelijke facetten van hun vak in hun vingers hebben en de waarde daarvan (h)erkennen. Zoals de meesters van vroeger, die hun gezellen net zolang door de smederij sloegen tot die boven henzelf uitgestegen waren.

 
Hoe is het met de meesters anno 2010? En wat leren de gezellen? Ik bedoel: als je gedurende je egomaniacaal geadverteerde opleiding al "Young Professional" heet, maar los van een plank boeken, wat sommetjes en een snuffelstage niets meekrijgt van het feitelijke ambacht van je vak (misschien heb je je InHolland diploma zelfs wel met ruimhartige studiepuntenkorting gehad) en je in je werk eigenlijk vind dat je het gruwelijk goed gedaan hebt als je zonder verwijtbare kleerscheuren, binnen budget en met maximale winst de eindstreep hebt bereikt, dan is de angst voor het hellende vlak reeël.

Dat begon bijvoorbeeld in evenementenland halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw, toen slimmerikken bedachten dat het wel lucratief was om als cateraar, elders scherp ingekocht voer voor "maal twee plus een beetje" door te verkopen aan klanten. Ik heb daar voor FZ nog eens de beruchte column "koken zonder pannen" over geschreven. Die "uitzondering" lijkt zo langzamerhand norm te worden.

Want waarom zou je een adembenemende fotograaf inhuren, als je tante uit Marokko ook een camera heeft. Of een begenadigd grafisch ontwerper, als je op sites als Brandsupply een "competitie" kunt uitschrijven waarin 775 "ontwerpers" worden "uitgedaagd" om een logo bij elkaar krabbelen dat uiteindelijk voor tweehonderd piek kan worden ingekocht? Mooi toch? Waarom zou je meer betalen? Pik in 't is winter!

In de maatschappij van vandaag wordt er zo steeds minder kwaliteit geleverd, want van pinda's raken uiteindelijk alleen aapjes voldaan. En omdat een zes min inmiddels de nieuwe achteneenhalf is, vinden we het allemaal wel prima. Maar als we die normdevaluatie niet stoppen, dan is het wachten op het moment dat meesters en gezellen -zowel bij opdrachtgevers als leveranciers- het collectieve geheugen verliezen hoe er ook al weer echte achtens en negens te halen waren. Misschien tegen iets hogere kosten, maar in ieder geval ook met veel meer merkwaarde, impact én rendement.

De lans die ik wil breken is, dat we zonder gepassioneerde koks die iedere dag willen excelleren, we niet beter zouden (w)eten dan fastfood. En als de regenten in de Gouden Eeuw Exceldenkers 2010 waren geweest, Rembrandt naar alle waarschijnlijkheid kozijnen van eenheidswoninkjes zou hebben gewit. En van den Ende nooit verder zou zijn gekomen dan uitbater ener feestartikelenwinkel. Mijn punt is: Ambachtelijke visionairs hebben onze planeet groots en meeslepende dingen nagelaten, opportunistische marktwerkingsfetisjisten niets.

Brandsupply meldt trots, dat aan de in totaal 55 "competities" via hun site, 2.734 "inzenders", hun inspiratie en transpiratie hebben verspild. Da's bijna 50 per klussie van gemiddeld pak 'm beet 250 euro voor de "winnaar" en niets voor de 49 "verliezers". Ik hoor de "marktwerkers" onder u al denken: "Maar daar doen ze toch uit vrije wil aan mee?"...

Ik hoef het antwoord toch hopelijk niet uit te leggen hè? Zoals Lucebert al schreef: "alles van waarde is weerloos". Niet in de laatste plaats tegen uw tante uit Marokko, die in haar hart ook liever hemelbestormende platen had willen schieten, maar slechts met haar wegwerpcamera mag uitrukken omdat steeds minder opdrachtgevers de toegevoegde waarde van een Canon EOS 5D II (h)erkennen.

Wat zijn uw ervaringen? Tips? Suggesties? Heldenverhalen? Het blogballetje nodigt u uit om mee te discussieren....

Rob's New York Tips

Het is tamelijk hectisch de laatste maanden, sinds ik mijn New Yorkse avontuur begonnen ben. The Brand Entertainment Group, kortweg: BENG!, begint sedert de soft launch lekker te draaien. En omdat ik voornamelijk nog vanuit Nederland opereer zijn het lange dagen, waarin ik eerst "Nederland" doe en vanaf een uur of 2 's middags via webcam en centrale servers, virtueel aanschuif in ons kantoor op 220 West End Avenue. Voor dingen die echt belangrijk zijn, hop ik -as en weder dienende- heen en weer.

Deze nieuwe uitdaging doet me goed. Het is met al het conceptuele geduw en getrek in Nederland werkelijk een verademing als je weer eens "ouderwetse" reacties zoals deze op je voorstellen krijgt:

"Rob,
I must say you have really impressed me with your presentation. You are a quick study and can't imagine what is possible once you are "officially" part of shaping our Revolution. A crucial next step is to have BENG present to me and to Stephen Selgiman, our CEO in San Francisco. Will have lunch at the White House wed to discuss this. Perhaps we have a call thur or fri and see what the next step could look like.

With appreciation and admiration,

David H. Levy, Chairman"

Sinds het nieuws van mijn avontuur een beetje aan het druppelen is (na de zomer is de officiële launch) krijg ik bijna dagelijks vragen van mensen die voor het eerst naar New York gaan. Waar moet ik heen? Waar is het leuk? En zij de me goed kennen: waar moet ik eten?

Ik heb daarom de "usual suspects" én mijn persoonlijke -en derhalve volstrekt subjectieve en onvolledige- favorieten eens op een rijtje gezet (zie NY volgens Rob). Interactief, met een pak aan links naar handige resources en video's. Daarmee ben je minimaal een week picobello onder de pannen in The Big Apple. Veel plezier!

 

Thrill again in 2010!

De beste wensen voor 2010. Het jaar waarin ik 50 wordt. Mijn God, what a ride tot dusver. Zo eentje waarvan mijn opa vroeger zei: “nou, die heeft ‘m ook niet met pissen versleten”.

 

Ik heb radio gemaakt, TV, theater, evenementen, campagnes en acties en heb daarbij ieder denkbaar medium geïntegreerd ingezet. Samengewerkt met grote, vaak beroemde, talenten uit binnen en buitenland. Heb hele volkstammen aan een baan of een inzicht geholpen. Heb een steentje bijgedragen aan de ontwikkeling van gestructureerde relatiemarketing, 2 boeken geschreven en aan een aantal bijgedragen. Talloze interviews, columns, workshops en gastcolleges aan hoge scholen en universiteiten voortgebracht. Prijzen gewonnen en als juryvoorzitter uitgereikt. Ben reeds op jonge leeftijd “de grootste prijzendelver uit de eventhistorie” genoemd, “goeroe” en “inspirator”. Maar ook regelmatig: “die lul van een Captijn met z’n grote bek”.

 

Bijna achteloos heb ik de mij toegewezen talenten altijd benut om her en der wat grenzen op te schuiven. Zoals Captain Kirk het zo treffend noemt: “to boldly go where no one has gone before”. Dat doen en dan constateren dat het succes ervan mensen heel erg blij maakt, is altijd mijn kick geweest.

 

Maar als je op zo’n reflectief moment aan het begin van je kroonjaar achterom kijkt, dan vallen ook de verschillen tussen “toen” en “nu” je op. Ik heb resultaatgerichtheid zien veranderen in procesgerichtheid. Individueel ondernemerschap in het ontduiken van verantwoordelijkheden. Ego belangrijker zien worden dan dienstbaarheid. En wederzijds respect en vertrouwen plaats zien maken voor een pluriformiteit aan individuele “agenda’s”. Heel veel energie die je in kwaliteit en wederzijds rendement had kunnen stoppen, heb ik zo verloren zien gaan aan opportunistisch gemanoeuvreer  en ass covering.

 

In dat kader had de Koningin wel een beetje gelijk in haar kerstboodschap. We kijken elkaar steeds minder recht in de ogen. Achter het veilige beeldscherm of display zijn we onkwetsbaar. We zijn de koning van het land van IK, verhufteren met de dag, zonder ons te bekommeren wat dat met medemensen doet. En guess what? We komen er nog mee weg ook.

 

Anno 2010 hebben we de mond vol van sociaal, als in netwerken en delen. In die context is het opvallend dat het woord “ontvrienden” tot woord van het jaar gekozen is. Hoewel, als die beweging gelezen mag worden als eerste sprankje van het collectieve besef dat kwaliteit uiteindelijk altijd belangrijker is dan kwantiteit, dan is er hoop.

 

Mijn innige wens voor het nieuwe jaar is dat we ons (weer) gaan beseffen dat het leven uiteindelijk maar drie kernwaarden draait: wederzijds vertrouwen, wederzijds respect en het wederzijds gunnen van rendement. Je kunt simpelweg iedere stukgelopen relatie –zakelijk en privé- analyseren en constateren dat het uiteindelijk aan  één of meer daarvan ontbrak.

 

 “Wederzijds” is om die reden ook het sleutelbegrip in “delen”. En om die beweging tot een succes te maken zullen we dat begrip weer moeten omarmen. Naast een puike gezondheid, liefde en succes bij alles dat u doet, wens ik u vooral het lef dat u iedereen die niet bereid is om dat begrip toe te passen, pontificaal ontvrienden zult.

 

Mijn motto voor 2010: Lucebert had het mis. Waarde is uiteindelijk niet weerloos.

Groene sex en CO2 neutrale condooms

Het is weer zo'n dag vandaag. Een beetje sneeuw en de eerste daken staan al weer op instorten. Partijen rollen al een week over elkaar heen vanwege een of andere plofkop met een mutsje die er mee wegkomt dat hij vanuit zijn geloofsovertuiging niet voor een rechter hoeft op te staan en geitenwollen Nederland heeft een volgend speerpunt geanonceerd: het CO2 neutrale condoom.

Inmiddels triggert 3 op de 4 zakelijke mails een auto reply dat de ontvanger nu alvast maar met kerstreces is en lijkt het inmiddels meer regel dan hoge uitzondering dat afspraken tot soms 45 minuten voor aanvang -als je @!%X al in de auto zit- worden afgezegd met buitengewoon dommige excuses. Het is dus weer zo'n dag waarop je het idee hebt dat de natie haar spoor nu echt definitief kwijt is.

In het jaar waarin "sociale" netwerken de massa hebben bereikt is "ontvrienden" uitgeroepen tot het woord van het jaar. That sums it up.

Vakdeformatie

Zojuist kwam de Eventplanner nieuwsbrief binnen. Het online magazine voor opdrachtgevers in de evenementenbranche van onze zuiderburen, maar met veel nieuws van boven de rivieren.

Nu weet ik niet of het komt door dat we met z'n allen teveel naar reality soaps kijken of dat de media en haar afnemers om andere redenen steeds hardnekkiger de sensatiebeluste dark side van onderwerpen opzoeken, maar deze nieuwsbrief is zelfs voor vakbroeders met een sterke maag een uitdaginkje.

De koppen: "Bedrijfsfeest loopt uit de hand". "Tent stort in op festival. 1 dode, 38 gewonden". "Peter Andre valt van podium". "straffen vlotongeluk in hoger beroep". "Organisator Gay Pride afgetuigd".... God, wat hou ik van mijn vak!

Nou, u bent in ieder geval weer even bijgepraat...